ΟΡΙΣΜΟΣ / ΑΡΧΕΣ / ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ / ΜΕΘΟΔΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ / ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ


ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ - ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Σύμφωνα με τον ορισμό της UNESCO, η Εκπαίδευση Ενηλίκων είναι η κάθε μορφής οργανωμένη εκπαιδευτική διαδικασία, τυπική ή άτυπη, ανεξάρτητα από περιεχόμενο, επίπεδο ή μέθοδο, βάσει της οποίας ΤΟ ενήλικο άτομο αναπτύσσει τις ικανότητές του, εμπλουτίζει τις γνώσεις του, βελτιώνει τα τεχνικά και επαγγελματικά του προσόντα, με σκοπό την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και την ενεργό συμμετοχή του στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη.
Η ιστορική πορεία της φροντίδας για την εκπαίδευση των ενηλίκων, ξεκινά από τα τέλη του 19°11 αιώνα. Με την άνοδο του εργατικού κινήματος αρχίζουν να αναπτύσσονται τα πρώτα μορφωτικά κινήματα και αναγνωρίζονται οι αξίες της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής. Τις επόμενες δεκαετίες, μέχρι το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, οι αξίες αυτές προωθούνται και αρχίζουν να θεωρούνται πλέον βασικά δικαιώματα του ανθρώπου. Η εκπαίδευση ενηλίκων προσπαθεί να καθορίσει τη φυσιoγvωμία της, τα σημεία αναφοράς της και κάνει τα πρώτα βήματα για τη θεσμοθέτησή της .
Στη δεκαετία του '60 η εκπαίδευση ενηλίκων αποκτά καινούριες διαστάσεις. Στις χώρες του Τρίτου Κόσμου αναπτύσσονται μεγάλα κινήματα κατά του Αναλφαβητισμού ενώ την ίδια εποχή στις αναπτυγμένες χώρες και κυρίως στην Ευρώπη η εκπαίδευση ενηλίκων παίρνει τη μορφή της επαγγελματικής κατάρτισης και επιμόρφωσης. Αυτή η τάση, σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, γίνεται βασική στρατηγική στην δεκαετία του '80, λόγω της οικονομικής κρίσης.
Η εκπαίδευση ενηλίκων επιχειρείται να γίνει εργαλείο ρύθμισης και άμβλυνση ς των νέων οξυμένων προβλημάτων που δημιουργούν οι αλλαγές στην αγορά εργασίας. Προσανατολίζεται στην κάλυψη των αναγκών για νέες ειδικότητες και δεξιότητες που δημιουργούνται λόγω της εισδοχής των νέων τεχνολογιών. Παράλληλα από τότε αρχίζει να διαφαίνεται η ανάγκη αντιμετώπισης των προβλημάτων κοινωνικού χαρακτήρα, όπως η ανάγκη για κοινωνική ένταξη μεγάλων κατηγοριών πληθυσμού που περιθωριοποιεί η οικονομική κρίση. Έτσι η εκπαίδευση ενηλίκων μέσα στις επιδιώξεις της συμπεριλαμβάνει και πολιτικές για την αντιμετώπιση του φαινομένου που ονομάζουμε Κοινωνικό Αποκλεισμό.
Στην Ελλάδα η εκπαίδευση ενηλίκων εμφανίζεται από το επίσημο κράτος το 1929 όταν με τον νόμο 4397/29 η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου θέτει το πρόβλημα του αναλφαβητισμού των ενηλίκων και την καταπολέμησή του. Το 1983 με τον νόμο 1320 ιδρύεται η Γενική Γραμματεία Λαϊκής Επιμόρφωσης στο Υπουργείο Παιδείας και η Λαϊκή Επιμόρφωση αποκτά ιδιαίτερη οργάνωση και υποδομή. Το 1985 βελτιώνεται ο Κανονισμός Λειτουργίας της , ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα. Σε περιφερειακό επίπεδο, λειτουργούν οι Νομαρχιακές Επιτροπές Λαϊκής Επιμόρφωσης, που είναι αυτοτελείς δημόσιες υπηρεσίες. Με την θέσπιση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Β' βαθμού, τα Τμήματα Λαϊκής Επιμόρφωσης αποτελούν υπηρεσίες της Ν.Α.